B.L.O.G.

Cichusieńki Wielbiciel

2012-02-19T00:42:00.000+01:00

Jak co roku w czasie okołowalentynkowym w telewizji ogląda się głównie komedie romantyczne. Aspera zgasiła telewizor z westchnieniem – Cóż, prawdziwe życie jest romantyczne inaczej!

Następnego ranka wybiegła z domu z dziwnym przeczuciem, że może nie zdążyć na autobus o 7¹⁰. Jest jeszcze jeden o 7²⁰, ale to ODR czyli Ostatnia Deska Ratunku i dojazd nim na czas graniczy z cudem. Na parterze mignęła jej wielka papierowa lalka przyklejona do drzwi mieszkania, które wynajmowali studenci. „Jestem Twoją Walentynką” zdążyła przeczytać i pognała dalej. – Niezły obciach, wszyscy sąsiedzi to zobaczą!

Wariacki sprint opłacił się – Zdążę – Aspera oderwała wzrok od zegarka i zdziwiona stanęła jak wryta. Cała wiata przystanku oklejona była kartkami papieru. Podeszła bliżej. Na wszystkich widniał napis: KOCHAM CIĘ ASPERKO, a pod spodem drobnym drukiem dodane – nie zdzierać przed 7²⁰. Speszona Aspera zaczęła odklejać kartki. Te, których nie mogła dosięgnąć odklejali rozbawieni przechodnie i ludzie z przystanku. Właśnie kiedy próbowała wcisnąć ogromną papierową kulę do kosza nadjechał ODR. No trudno, schowała papiery pod kurtkę i wsiadła do autobusu.

- Proszę sobie usiąść – starsza od niej kobieta podniosła się z siedzenia.

- Ale ja nie… - zaprotestowała Aspera ale ktoś zdecydowanie wepchnął ją na wolne miejsce. Jak na „ciężarną”, Aspera bardzo sprawnie dotarła do pracy i nawet zdążyła na czas. Kiedy otworzyła drzwi do pokoju, wszystkie jej koleżanki dopijały już poranną kawę.

- To było bardzo śmieszne, ha ha! – Co tam, tylko całe osiedle to widziało – zaczęła z przekąsem

- Która z Was to zrobiła? – To mówiąc wytoczyła papierową kulę.

- „Kocham Cię Asperko” – przeczytała Malwina z wygniecionego skrawka. Rozległ się dwuznaczny pomruk. Koleżanki wyrywały sobie kartki, komentując i kręcąc z niedowierzaniem głowami. Tylko Renia nic nie mówiła gapiąc się bezmyślnie w okno.

- A! Wiem kto to zrobił – zaatakowała ją Aspera

- Ja? – Renia ocknęła się

- O przepraszam, ale nawet największe uczucie nie zmusiłoby mnie do wstania w środku nocy, żeby okleić przystanek przed siódmą rano.

To by się zgadzało, Renia nie lubiła zrywać się zbyt wcześnie

- A zresztą skąd wiesz, że to było przeznaczone dla Ciebie?

Aspera zamarła – No właśnie, nie wpadłam na to. Popsułam komuś niespodziankę – pomyślała speszona.

Kiedy wracała z pracy, była już zupełnie pewna, że cała ta afera dotyczyła kogoś innego i wtedy ujrzała kolejne wyznania. Wzdłuż alejki prowadzącej do jej bloku rosły topole i akacje. Każde drzewo oklejone było taśmą a spod niej krzyczał napis KOCHAM CIĘ ASPERKO! I tak aż po samą klatkę w jej bloku. Rano biegła tak szybko, że nie zwracała uwagi na nic poza śliskim chodnikiem. Zdezorientowana ściągnęła kartki z drzew.

- A więc to jednak Cichy Wielbiciel!

Przez kolejne dni czekała niecierpliwie aż sprawa się wyjaśni, aż ktoś się wygada albo zapuka do drzwi i krzyknie – Da Dą, jestem!. No ewentualnie zadzwoni i powie: To ja Twój Cichy Wielbiciel. A że będzie słaby zasięg Aspera nie dosłyszy i spyta: Kto to? – To ja Twój Cichy Wielbiciel.

- Kto? A wtedy usłyszy ryk na całe gardło: To ja Twój Cichy Wielbiciel, CICHUSIEŃKI WIELBICIEL!!!

Mijały dni, potem tygodnie i ciągle nic i nic. Cóż prawdziwe życie jest jednak romantyczne inaczej…

Manewry Wojenne

2012-01-22T00:41:00.000+01:00

- Gorąca herbatka jest najlepsza na rozgrzewkę w taki zimowy wieczór – powiedziała Aspera, kierując się do kuchni. W przedpokoju skoczył na nią Lenon. Uczepił się pazurami i zębami nogawki i podbijając tylnymi łapami walczył niczym komandos w czasie wyjątkowo specjalnej operacji.
- Uspokój się!!! – krzyknęła Aspera, ale na kocie nie zrobiło to żadnego wrażenia więc poczłapała dalej z intruzem na stopie. W kuchni Lenon rozbrykał się na dobre. Jako typowy samiec alfa usilnie przekonywał o wyższości własnej płci nad płcią przeciwną, mimo oczywistych różnic gatunkowych.
W końcu na deski teatru Wojny wkroczyła Fida i od razu zabrała się do pacyfikacji. Czasami wystarczyło stanowcze „Psik” ale tym razem Lenon zareagował wygiętym, nastroszonym grzbietem i miną złoczyńca spode łba.
- Dobra, dobra – Fida pogłaskała kota mocno po grzbiecie aż zwierzak został zmuszony do położenia się – czytaj poddania.
- Chcesz w Manie? – zapytała stanowczo Aspera?
Fida zdrętwiała. Czymś się naraziła, tylko czym? Zbyt ostro uspokoiła Lenona czy też może tarasuje przejście w niewielkiej kuchni albo zbyt długo nie robiła porządków u siebie….. Mimo galopujących myśli nie potrafiła znaleźć trafnej odpowiedzi. Na dodatek jakoś nie zauważyła, że zamiast w banię* usłyszała w manię.
- No chcesz w Manie? – spytała po raz kolejny Aspera
- Ale za co? – wykrztusiła w końcu Fida.
Aspera powoli odwróciła się trzymając w jednej ręce imbryk z herbatą a w drugiej duży kubek z autografem … W. Manna!

* bania - łeb

Syrob

2012-01-06T19:09:00.000+01:00

No nie! Mamo jak mogłaś!!! – dotarł do Aspery okrzyk z głębi mieszkania. Fida wpadła do kuchni ze starym albumem w reku. – Błagam Cię – Borys!?

- Ale o co chodzi? – nie rozumiała Aspera

- Chciałaś, żebym miała na imię Borys, jak jakiś ruski kołchoźnik! Naprawdę, DLACZEGO?

Właściwie to nie wiedziała dlaczego. Próbowała sobie przypomnieć. Sięgnęła pamięcią dawnych czasów ale zagalopowała się aż do dzieciństwa.

Mała Asperka i jej młodsza siostra nie przepadały za słodyczami. Było tak do czasu kiedy, nagle ze sklepowych półek zaczęły znikać różne towary. Dziwnym zbiegiem okoliczności dokładnie wtedy, gdy dziewczynki odkryły zniewalający urok czekoladek, słodycze zniknęły. Zostały jedynie wyroby czekoladopodobne, choć też nie na długo. Pewnej zimy młodsza siostra Asperki rozchorowała się. Miała okropny kaszel i pani doktor zaleciła pić syrop. Aspera zauważyła zadziwiającą prawidłowość. Jedynym lekarstwem, jakie chora chętnie przyjmowała był syrop Pini. W tajemnicy spróbowała łyczek i okazało się, że wszystkie czekoladki świata nie dorównują smakowi Pini! Od tamtej pory, kiedy nikt nie widział rozkoszowała się boskim napojem. Z pierwszą buteleczką poszło gładko, potem mama zaczęła coś podejrzewać.

- I pamiętaj - nie pozwalaj jej wypijać twojego syropu! – doleciał do Asperki fragment rozmowy mamy z Małą.

Druga flaszeczka była trudniejsza do zdobycia ale Aspera wpadła na genialny pomysł. Wystarczyło jedynie zagadać siostrę a jej czujność słabła. Tym razem mama jednak mocno się zdenerwowała. Obie dziewczynki dostały burę.

Asperka musiała więc wymyślić jakiś podstęp. Opracowała całe przedstawienie, w dodatku z bohaterem, który w kulminacyjnym momencie łykał trochę syropu by nie zginąć śmiercią tragiczną. To był strzał w dziesiątkę. Mała oglądała spektakle z otwartą buzią a Aspera rozwijała się z przedstawienia na przedstawienie. Jej oskarowe role, zapewne pod wpływem czarodziejskiego płynu, z zachwytu wbijały publiczność w fotele a brawom i bisom nie było końca. A właściwie był koniec – dno pustej buteleczki po Pini!

Do rzeczywistości przywołał Asperę zapach lekkiej spalenizny.

- Rany nasza kolacja!

Zdejmując patelnię z gazu, pomyślała, że to wszystko ze zmęczenia. Poszła odpocząć chwilę przed telewizorem. W telewizji akurat nadawany był wywiad z Borysem Szycem.

- Bo ja od tyłu nazywam się Syrop, co prawda przez B ale zawsze to syrop – powiedział aktor

- Już wiem dlaczego Borys! – podskoczyła z radości Aspera – To z powodu PINI!!!

Bo tak dziwnie czasami się składa, że nie tylko mózg ma swoją pamięć, znaleźć ją można także w kubkach …smakowych! A smaków z dzieciństwa nie zapomina się nigdy.

Bajka o Krywaniu – wersja pod choinkę

2011-12-20T12:50:00.000+01:00

Jednym z pomocników św. Mikołaja była Aniela Niebieska. Aniela była aniołem z natury towarzyskim i skorym do żartów. Czasami jednak, z dość niejasnych powodów stawała się markotna i udawała się na samotny spacer. Pewnego dnia, w górach nastała gęsta mgła. Była tak rozległa, że aż dotarła do nieba. Aniela akurat była w nastroju mocno dołującym i pewnie dlatego zgubiła się we mgle i trafiła w góry. O ironio tam dół a tu góry! Kraina ta, tajemnicza i nieznana zachwyciła Anielę a szczególnie srebrzyste szczyty otulone niczym obłokami, białym, śnieżnym puchem. Surowość tego świata podkreślał bezruch i pustka. Kiedy wreszcie Aniela spotkała człowieka, wzruszona zapytała co chciałby dostać od Mikołaja. Góral stanął jak wryty, po czym popukał się w czoło i w paru prostych słowach streścił swą ciężką dolę. Mówił, że wokół pustka i żywej duszy nie uświadczysz i gęby do nikogo nie otworzysz i że wszędzie tylko ziąb i śnieg tak, że żywej duszy nie uświadczysz, że daleko wszędzie i nachodzić się trzeba, aż nogi skądś tam odpadają i tylko biało i biało a wkoło nawet żywej duszy nie uświadczysz. Mówiąc to spluwał od czasu do czasu, okraszając opowieść słowami, których Aniela nie do końca rozumiała. Mimo to pobiegła, przejęta do Mikołaja i wszystko mu opowiedziała. Nie minęła chwila a Mikołaj wręczył Niebieskiej olbrzymi wór z poleceniem rozsypania zawartości na wszystkie góry świata. Aniela ochoczo chwyciła prezent, ale zanim zerwała się do lotu, ciężki wór pociągną ją we mgłę nad górami. –Trach! – usłyszała, wór grzmotnął o jakiś szczyt. Wielka góra skrzywiła się a jej ostry czubek rozdarł worek. Cała zawartość: kozice, orły, niedźwiedzie, świstaki i cała masa innych zwierząt i roślin rozsypała się tylko na Tatry.

Krzywa góra została nazwana Krywaniem a ludzie przestali narzekać na pustkę. Teraz mogą się cieszyć widokiem zielonych hal i fioletowych wrzosowisk i mnóstwem stworzeń. Czasem tylko komuś wyrwie się niewybredne słowo bo wciąż trzeba się nachodzić aż nogi skądś tam odpadają.

Film do pobrania: „Opowieść o Krywaniu” – wersja oryginalna, opowiedziana niezwykle profesjonalnie :-)))

http://www.mediafire.com/?5ds48fy490mxqve

A gdyby ktoś chciał poczuć anielskiego doła to polecam Blue cafe – „Wina”

http://muzyka.interia.pl/teledyski/teledysk/blue-cafe-wina,315205

Odkrywanie gór

2011-12-04T21:21:00.000+01:00

Aspera nerwowo rozdarła kopertę. Nie mogła uwierzyć, jej turnus został wyznaczony w górach. Jak to? – przecież chciałam nad morze! I hate mountains! powtarzała przeszukując Internet aby wyszukać informacje o wyznaczonej miejscowości. Za każdym razem kiedy udało się jej przeczytać kilka sensownych zdań zaraz pojawiały się liczne bezsensowne komentarze. Wszystkie dotyczyły niejakiego pana Dariusza. Dziękujemy panu Dariuszowi, pozdrawiamy pana Dariusza, kochamy pana Dariusza – wciąż pojawiały się kolejne. A cóż to za turnusowy amant – pomyślała i zmieniła mantrę na I hate pan Dariusz!

Pierwsze dni były koszmarne. Wszystko w znienawidzonych górach drażniło ją. Ludzie byli starzy, albo głupi, albo gburowaci. Jedzenie nie miało nic wspólnego z żadną ze znanych jej diet a pogoda … no może nie była najgorsza ale to i tak nic nie zmieniało.

Aż pewnego dnia słońce od samego rana odsłoniło góry aż po same szczyty. Aspera wyskoczyła z łóżka i otworzyła okno. – Jak tu pięknie – wyrwało jej się na głos. Pojadę dziś na wycieczkę – postanowiła. Przewodnik, ciepłym głosem opowiadał o mijanych miejscach. Od czasu do czasu rzucał żart, na który cały autobus reagował wybuchami śmiechu. Aspera uśmiechała się jedynie. Też mi coś, wcale nie śmieszne. Jednak powoli poprawiał się jej humor. W pewnej chwili mijali niewielką wieś, w mikrofonie znów zabrzmiał miły głos przewodnika – parę danych a potem tym samym tonem – A tak naprawdę to nazwa wzięła się od tego, że kiedyś pewien góral powiedział Sromowce – jade do Warsawy! Aspera nie wytrzymała i wybuchła śmiechem ze wszystkimi. A potem nie mogła przestać, próbowała zasłonić usta ale śmiech wydostawał się przez palce. Wciąż się śmiała aż kilka osób siedzących najbliżej zaraziła ponownie śmiechem. Spostrzegła wokół siebie przyjazne twarze. W końcu wykrztusiła – Kto to? – Wskazując na przewodnika. – Jak to kto? Przecież to nasz pan Dariusz! I tak Aspera pomknęła górskim ścieżkami za panem Dariuszem by podziwiać najpiękniejsze okoliczności przyrody.

A potem było mnóstwo atrakcji: i najweselsze imieniny od stu lat i poznawanie ludzi cudownych, choć niepozornych i ciekawe życiowe historie i kawały na każdy wybrany temat i śmiechu lawiny, porywające jak żywioł z gór i oczywiście coś co każdy domorosły podróżnik kocha najbardziej – wycieczki!

Tylko jak to wszystko zmieścić w krótkim internetowym komentarzu – Chyba po prostu –Pozdrawiamy pana Dariusza! :-)))

Odkrywanie świata

2011-11-22T10:09:00.000+01:00

Jesień straciła dobry humor, zdjęła słoneczny ubiór i włożyła szaro-fioletowe kolory. Aspera wyczuła jej nastrój i także nałożyła bury płaszcz. W chłodnym powietrzu krążył jakiś wirus. Deszcz siąpił a wiatr bawił się przechodniami przeganiając ich z jednej strony ulicy na drugą. Aspera szybkim krokiem przemierzała dzielnicę miasta, która nie cieszyła się dobrą opinią. Właśnie mijała najbardziej obskurny zaułek, kiedy wielki czerwony napis przyciągnął jej wzrok. Na ścianie widniało ogromne TU. Litery, niczym intrygująca reklama skierowały Asperę ku tajemniczemu znakowi. W tym miejscu zazwyczaj stała wesoła grupka konsumentów alkoholu. Tym razem jedynie rozbite kawałki butelek świadczyły o niedawnym spotkaniu. Aspera przeczytała dalszą część przesłania …byłem Tony Halik!

Ach tak – pomyślała Aspera – więc to był przystanek w podróży znanego obieżyświata! I oczom jej ukazała się scena, w której podróżnik (obowiązkowo w stroju safari) pojawił się w obskurnym zaułku. Zapewne zapytał o drogę miejscową ludność a ta gościnnie uraczyła go tym czym tam miała. Nagle spragniony podróżnik dostrzegł nieodparty urok tego miejsca i podzielił się swoimi odczuciami z tubylcami a Ci poczęstowali go następną porcją napoju. A kiedy szkło zostało opróżnione, wszyscy zgodnie przerzucili je przez lewe ramię z okrzykiem „Na szczęście!”. A potem jeszcze dodali „No to w drogę!” i zgodnie ruszyli w świat.

Bo przecież istnieje coś takiego jak zarażenie podróżą i jest to rodzaj choroby w gruncie rzeczy nieuleczalnej.

Swojski halloween

2011-10-31T01:59:00.000+01:00

Aspera zakasała rękawy i włożyła wampirki. Gotowa do jesiennych porządków na działce zastanawiała się co wynieść z domku aby ocalić od kradzieży. - Najbardziej nie znoszę taszczyć butli z gazem – pomyślała i w tym momencie przypomniała sobie o piwnicy w komódce. Nigdy tam nie zaglądała, chociaż domek stał od czterech lat. Miała niejasne wyobrażenie, że jest to mroczne i dość przerażające miejsce. Postanowiła przełamać się i ukryć tam na zimę kilka cennych a zarazem ciężkich rzeczy. Wejście do piwniczki ukryte było w podłodze i dodatkowo zawsze obciążone paroma narzędziami ogrodniczymi. Wyciągnęła grabie i łopatę na zewnątrz a potem powoli uchyliła klapę. Oczom Aspery ukazał się dziwny widok. Kwadrat piwnicznego wejścia, niczym w horrorach zaciągnięty był grubą warstwą pajęczej przędzy. Aspera z obrzydzeniem zerwała je i zdziwiona stwierdziła, że piwniczka jest całkiem spora lecz niestety zamieszkana. Na ścianach, jak podpieczone leniwe siedziały pomrowy. Nie to było jednak najgorsze – cały jeden kąt pokryty był od góry do dołu gęstą pajęczyną z wielką ilością pająków. Światło sprawiło, że pająki poruszyły się. - Błe! – wzdrygnęła się Aspera – No dobra, ślimaki mogą zostać – pająki wypad!!! - krzyknęła zdecydowanie. Niestety ani pająki ani ślimaki nic sobie z tego nie zrobiły. Aspera podeszła do miejsca wyznaczonego na ognisko i wygrzebała z kupki chrustu kilka patyków. Podobno dzikie zwierzęta boją się ognia – mruknęła – no zaraz was wykurzę! Patyki jednak dobrze paliły się tylko w dłoni Aspery, kiedy lądowały na dno piwniczki natychmiast gasły, zostawiając mnóstwo dymu. W piwniczce uzbierała się już spora kupka nadpalonych gałązek. Wtedy Aspera zdecydowała, że czas na krok ostateczny. Na chrust rzuciła zapaloną gazetę. I tym razem także nic się nie zajęło ogniem ale dym był taki, że kaszląc odskoczyła od wejścia.

- Chałupa się pani pali! – usłyszała za plecami. To inżynier Mrównica przedarł się przez porzeczki i pojawił się nagle z sekatorem w jednej ręce a sporym badylem w drugiej.

- Nie, to nic – Aspera próbowała zakryć wnętrze, ale inżynier był szybszy. – O! Prawdziwa plaga w tym roku z tymi ślimakami, trzeba je zlikwidować – powiedział zajrzawszy do piwniczki.

- Ja im właśnie oznajmiłam coś całkiem na odwrót, że to pająki mają odejść.

- Pająki? – zdziwił się Mrównica – pająki są wyjątkowo pożyteczne – A co boi się pani pająków? - spytał szyderczo.

Zanim Aspera zdążyła odpowiedzieć inżynier już był w środku.

- Będę je pani podawał a pani niech je zabija. I na dowód tego podał Asperze dorodnego pomrowa. Aspera odeszła parę kroków, zrobiła wielki zamach i wyrzuciła ślimaka w powietrze. Ten poszybował wysoko, po czym spadł pół metra dalej. Kiedy już rozrzuciła ślimaki w promieniu metra, usłyszała głuchy głos Mrównicy – I co zabija je pani?

- Tak, a masz!, a masz! – i aby to potwierdzić uderzyła kijem kilkakrotnie w rynnę.

Zajrzała do piwniczki a tam pająki zaniepokojone dziwnym ruchem wybiegły ze swojego gniazda. Biegały po wszystkich ścianach i, o zgrozo także po Mrównicy!

- Uwaga! Za pana plecami jest gniazdo a tak w ogóle to mogą być jadowite!

- Eee, nic nie widzę – odpowiedział inżynier poprawiając okulary z grubymi szkłami. Lepiej niech pani poda jakąś szczotkę.

Aspera wzburzona widokiem czym prędzej pobiegła do domku. Wróciła ze szczotką i a po chwili inżynier Mrównica zaprosił ją do obejrzenia piwniczki.

- Niewiarygodne!!! – wykrzyknęła. Po intruzach nie było śladu, a całe pomieszczenie było pięknie wysprzątane.

- Jest pan dzielny jak, jak … Indiana Jones!

Inżynier uśmiechnął się szeroko i na pożegnanie pomachał badylem. Z daleka wyglądało to tak jakby strzelał z bicza. Aspera też mu pomachała - rękami w wampirkach.

Pamiątek z ZIEMI kilka

2011-10-26T12:51:00.000+02:00

Oto najciekawsze, jak do tej pory obiekty z kolekcji

"PAMIĄTKI Z ZIEMI"

Ad Astra - cz.2

2011-10-20T15:19:00.000+02:00

Było to w czasach, kiedy ludzie powszechnie marzyli o wolności, swobodnych podróżach i kolorowym życiu.

Aspera przeglądając magazyn „Projekt” natrafiła na artykuł o pewnej grupie artystycznej. Dziś już nie pamięta jej nazwy ani skąd pochodziła, zapamiętała jedynie, że artyści byli w jej wieku. Artykuł opowiadał o ich najnowszej wystawie „PAMIĄTKI Z ZIEMI”. Działania grupy rozpoczynały się od otworzenia wielkiego Atlasu Świata. Potem jeden z członków grupy z zawiązywanymi oczami wyznaczał na chybił trafił miejsce na Ziemi (oczywiście na stałym lądzie). Potem wyciągano bardziej szczegółowe mapy, potem jeszcze bardziej dokładne, aż w końcu wybierano docelowe miejsce. Wtedy cała grupa przygotowywała się do ekspedycji, czasami w bardzo odległe strony. Dotarłszy tam wybierali najciekawszy fragment powierzchni ziemi a potem za pomocą najnowszych materiałów i technologii robili odlew. Aspera przeczytała artykuł a zachwyt nad niezwykłymi rzeźbami pomieszał się z zazdrością podróży i przygód jej rówieśników.

Stare egzemplarze „Projektów” i „Sztuki” przepadły podczas przeprowadzki. Aspera nie mogła odszukać danych grupy ale podziw ich dokonań pozostał i niczym nasionko kiełkował przez lata do chwili, kiedy wpadła na pewien pomysł.

- Przecież ja też teraz mogę robić podobne pamiątki – wykrzyknęła zachwycona odkryciem. Od tamtej pory Aspera i Fida wyjeżdżając na wakacje zawsze robią jedno zdjęcie najciekawszego, najbardziej intrygującego miejsca ziemi, po której chodziły.

- Patrz pod nogi! – mówią do siebie, uśmiechając się porozumiewawczo.

Ad Astra - cz.1

2011-10-02T22:07:00.000+02:00

Słońce przygrzewało jak w środku lata. Do przymkniętych powiek Aspery dotarł najcudowniejszy widok jej zielonego zakątka.

"Jestem najszczęśliwszą istotą na świecie" - pomyślała i leniwie przeciągnęła się na leżaku. Pomachała nogami a potem uniosła je wysoko nad głowę. Obserwowała radosny taniec swoich palców u stóp, kiedy nagle między kostkami pojawił się klucz dzikich gęsi! Gwałtownie odskoczyła na najbliższą chmurę. Klucz zmienił kształt z litery V na bezkształtnego bazgroła. Słychać było wyraźnie poirytowane głosy gęsi. Asperze wydało się, że słyszy złowrogie "Patrz pod nogi łamago!". I wtedy przypomniała sobie o pewnym zdarzeniu sprzed wielu lat. Dotyczyło uważnego patrzenia pod nogi ale także "bujania w chmurach" czyli marzeń do spełnienia. c.d.n.

WIOSENNE TRENDY 2011

2011-04-02T15:07:00.001+02:00

Kiedy Fida otworzyła oczy, ujrzała budzik, który niczym niezawisły sędzia wydał wyrok "Spóźniona!" - Rany! Tylko nie dzisiaj! - wyskoczyła z łóżka. Szybko oceniła sytuację. - Mam szansę, jeśli zrezygnuję z prysznica i śniadania. Pośpiesznie wciągała na siebie części garderoby. Jak na złość rajstopy "zapadły się pod ziemię". Nie było ich na krześle, ani pod łóżkiem ani w łazience. Trudno! Choć marzec witał dni porannym, wciąż zimowym mrozem Fida musiała włożyć pod dżinsy cienkie skarpetki. Wskakując do autobusu, odetchnęła z ulgą - wyrok został uchylony. Pierwsze wykłady były dość nudne a w dodatku żołądek zaczął domagać się posiłku. Wymknęła się z auli i szybkim krokiem ruszyła do barku. Idąc pustym korytarzem ujrzała przystojniaka z 5-go roku, który coś majstrował w telefonie. Zmieniła krok na ruchy modelki na wybiegu. Kiedy kołysząc się mijała obiekt westchnień, poczuła, że jakaś niewidzialna siła próbuje chwycić jej kostki u nóg. Nagle usłyszała - Hej poczekaj! Zamarła, radośnie zaskoczona. - Teraz zawsze będę tak chodzić - pomyślała odwracając się. - Zgubiłaś szalik - przystojniak wskazał na coś, co leżało między nimi. Fida wciąż nie mogła uwierzyć, że zrobiła tak duże wrażenie. Stała uśmiechając się przyjaźnie. Przystojniak powtórzył kilkakrotnie kwestię o szaliku aż w końcu podszedł do domniemanej zguby i ... zaczął ją podnosić. Nagle dotarło do niej co jest owym szalikiem. Jak na zwolnionym filmie oglądała jak chłopak zamienia bezkształtny obiekt w jej zagubione rajstopy. Przystojniak dopiero po chwili zdał sobie sprawę, co tak naprawdę trzyma w ręku. - Aaaa - krzyknął i odrzucił rajstopy, które łagodnie opadły na głowę Fidy. Po czym oddalił się pośpiesznie, krokiem nie-modela. Fida bezsilnie osunęła się wzdłuż ściany i klapnęła na podłogę. - Sto razy sprawdzać nogawki przed wyjściem z domu - rzuciła w bezsilnej złości. Głos wewnętrznego sędziego wydał wyrok - "Pół roku hańby bez zawieszenia!!!" - Mogło być gorzej - pocieszyła się - na przykład gdyby on był na pierwszym roku! Westchnęła ciężko, aż spadająca na twarz stopka uniosła się zalotnie.

KOSZMAR Z ULICY BAZYLIANÓW...

2011-01-22T20:45:00.001+01:00

Z pamiętnika Aspry:

Koszmar zaczął się już od rana.Pijąc kawę pomyślałam, że już prawie półmetek ferii, a ja tylko leżę w łóżku i...choruję. Dość tego, trzeba zrobić coś pożytecznego. Pomaluję łazienkę! W tym momencie zadzwonił do drzwi listonosz i przyniósł mi zamówione tusze do drukarki. Rozpakowałam i uznałam, że nie są one odpowiednie do mojej drukarki, a w dodatku jeden był uszkodzony. Od tej chwili rozpoczęłam fascynującą korespondencję z przedstawicielem firmy, która sprzedała mi owe tusze. Zanim przytoczę skrót naszej wymiany zdań dodam, że w międzyczasie przyniosłam z balkonu puszkę z farbą. Dlaczego z balkonu? A dlatego, że w przedświątecznym szale sprzątania poupychałam wszystkie "wolno stojące" rupiecie tak, że już nie było nigdzie (poza balkonem) miejsca. Otworzyłam farbę, a tam - kamyczek, właściwie nie - bardziej gumka. Okazało się, że ta farba miała w sobie coś, jakiś silikon i nie można jej trzymać w temperaturze niższej niż +5°C.

Zanim wyszłam po nową farbę grzecznie zapytałam, czy tusze mimo, że nie mają odpowiednich oznaczeń mogę użyć w swojej drukarce.
Odp. - Niech pani próbuje!
Ja (z obawą) - Weszły
Odp. - Drukuje?
Ja (z radością) - Drukuje, a co z uszkodzonym?
Odp. - A ma pani protokół szkody?
Ja (z przekonaniem, że brak protokołu równa się brakiem wymiany) - A to możecie go sobie... zabrać
Odp. - Proszę zrozumieć.
Ja - Oczywiście rozumiem.
Odp. - Nie rozumie pani.
Ja - To pan nie rozumie.
Odp.- Ale może pani odesłać.
Ja - A to nie zrozumiałam.
Odp. - Dalej pani nie rozumie.
Ja (tym razem już poirytowana) - Zaskoczę pana , jednak zrozumiałam!!!

Co godzinę przychodziła kolejna odpowiedź, powoli zapychając mi pocztę. Trwało to mniej więcej do 17, w międzyczasie kupiłam farbę i zaczęłam malować łazienkę Lenon bardzo się ożywił i uznał, że musi mi "pomagać". Przyniósł papierową kulkę i toczył ją wszędzie. Potem wlazł pod stołek, wpychał ją i wyciągał spod pralki. W końcu uznał, że może ja tego dobrze nie widzę, więc złapał kulkę w mordkę i wskoczył na pralkę. Nie przewidział, że na pralce leży kuweta i wylądował prosto w białej farbie. Zanim zdążyłam zareagować wykatapultował się, zostawiając za sobą białe pieczątki. Przebiegł od łazienki, przez korytarz do pokoju Fidy pokonując wzdłuż(!) śliwkowy dywanik, aż w końcu schował się pod łóżkiem. Rzuciłam wałek i natychmiast zaczęłam prać chodniki, bo ta farba ma w sobie coś, jakiś silikon i jak zaschnie, to już nie puści. Kiedy skończyłam pranie wyciągnęłam Lenona. Zamiast skarpetek miał białe podkolanówki, lekko już sztywniejące, bo w tej farbie jest coś jakiś silikon. Kiedy Lenon zobaczył, że chcę go wsadzić do wanny zaczął rozsuwać łapy szerzej i szerzej, aż w końcu "przefiknął się" i przykleił do mojej szyi. Jakoś udało mi się go oderwać i choć darł się wniebogłosy umyłam mu łapy. I kiedy już prawie wszystko skończyłam zadzwonił dzwonek do drzwi. Pomyślałam, że to Fida i poczłapałam z wałkiem w ręku. Niestety nie była to Fida, a ... ksiądz po kolędzie. Zdołałam wyjąkać - ja... i zamiast wyjaśnień wyciągnęłam przed siebie wałek.
- Widzę - pokręcił głową z dezaprobatą - No to z Bogiem, moja panno - powiedział i oddalił się.
- Z Bogiem - odpowiedziałam, a kiedy zamknęły się drzwi dodałam - mój kawalerze!
A swoją drogą to już ze 30 lat z hakiem nikt tak do mnie nie mówił, było to tym dziwniejsze, że ksiądz był mniej więcej w wieku Fidy. Zaintrygowana swoim młodzieńczym wyglądem pobiegłam do lustra. Omal nie padłam z wrażenia, nic dziwnego, że nie dostrzegł moich zmarszczek, skoro całą twarz pokrywały białe pieczątki kocich łapek. Pokrywały zresztą nie tylko twarz, ale i całą resztę. Zrzuciłam brudne ubrania, bo tę farbę trzeba szybko uprać z powodu jakiegoś silikonu czy czegoś. A potem poszłam spać, bo miałam już wszystkiego dosyć.

LENON

2010-11-29T23:57:00.001+01:00

Ilustracja na podst.filmu Aspry: Łobuz Lenon

Z pamiętnika Aspry.

Wróciłam z biura obsługi Ery z nowym telefonem i zaraz jak tylko się rozebrałam zajęłam się nim. W tym czasie Lenon wściekał się na korytarzu (norma!). Nagle wbryknął do kuchni z czymś w mordzie, w pierwszej chwili pomyślałam, że to jego kurczak. Kiedy chciałam sprawdzić zwiał pod łóżko. Jakoś udało mi się go wywabić i okazało się, że wyciągnął mi z kozaka wełnianą wkładkę do butów! Afera się zaczęła kiedy spróbowałam mu ją odebrać. Przeistoczył się w prawdziwą panterę, najpierw zaczął prychać a potem rzucił się na mnie z pazurami. W końcu udało mi się pokonać dzikiego zwierza, przypłacając zwycięstwo paroma ranami kłutymi!
Film o tym do pobrania:
http://www.mediafire.com/?qijrcik7j511cat

DYWAN

2010-11-26T01:14:00.001+01:00

Ilustracja : Dywan

Z pamiętnika Aspry.

Zakupiłam nowy dywan i wraz z Jasiem Sójką dotaszczyliśmy go na poddasze. Wlaściwie to udało mi się zbajerować kierownika z Lerroy Merlin i pozwolił mi podwieźć dywan wózkiem sklepowym pod dom. Po kilkakrotnym rwaniu okazało się, że jednak ważył więcej niż 17 kg (potem wyczytałam, że było to 23 kg) ale jakoś się udało się nam wciągnąć go na górę. Byliśmy tak zmachani, że trzeba nam było czegoś zimnego do picia - miałam tylko zimne piwo, więc wypiliśmy po piwie. Bałam się o ten wózek, tym bardziej, że Jasiek podpuszczał mnie, że jak go ktoś podprowadzi z pod domu, to będę musiała sprzedać dywan, żeby się wypłacić za wózek.

Ilustracja: Dywan 2

Ruszyliśmy w drogę powrotną, ale nieobciążony wózek jadąc po tzw. chodniku, czyli zbiorowisku różnej wielkości dziur, robił taki hałas, że nie dało się wytrzymać. Dodatkowo wertepy wprowadzały go w stan nieprzewidzialności, wiec co chwilę zmieniał kierunek jazdy. W końcu zjechaliśmy na jezdnię, ale wtedy ja odkryłam, że jako kierowca (ja ciągnęłam, Jasiek pchał) mogę dostać mandat za jazdę na gazie. No tak, zgodził się Jasiek - mnie nic nie grozi bo ja jestem pasażer!

URODZIŁY SIĘ...

2010-11-22T00:09:00.001+01:00

ilustracja: Niemowlaki

Pewnego kwietniowego dnia zdarzyło się coś jeszcze co połączyło Asprę i Fizię. W ich domach, w tym samym czasie pojawiły się dzieci. Były to dziewczynki. Aspra urodziła Fidę, a Fizia Amimkę.

FIDA
Fida czyli La Firinda dostała imię wybrane przez ojca Francuza, który nie wiedział, że w języku polskim ma ono podtekst negatywny. I tak kolejne nietrafione imię jak klątwa pojawiło się w nowym pokoleniu.
Fizia intuicyjnie wybrała imię - życzenie dla swojej córki. Ami + animal = przyjaciel zwierzątka, czyli AMIMKA
Odtąd Amimka objęła swym pojemnym sercem stworzonka małe i bezbronne jak i całkiem spore, ciepłe, miękkie, psotne i wesołe.

FIZIA

2010-11-18T17:31:00.001+01:00

ilustracja : Mistrzyni trzepaka

FIZIA
Fizia szalona obdarzona została niezwykłą umiejętnością dostrzegania zabawnych zdarzeń w szarej codzienności oraz darem przemieniania życiowych trudności w żarty. Zawsze przyciągała do siebie mnóstwo barwnych przyjaciół.

Fizia miała być Jackiem, była późnym i jak się okazało jednynym dzieckiem swoich Rodziców.
Niejadek i chudzielec. Nieokiełznana wyobraźnia budziła ją w nocy, tłumacząc świat nocnych, dziwnych kształtów. Fizia spędzała całe dni na podwórku pasjami rysując królewny i szalejąc na trzepaku. Organizowała też fascynujące ekspedycje archeologiczne w piaskownicy. Ich efektem było zazwyczaj odnajdywanie starych kocich kup.

Z tymi królewnami to jej zostało...

W KALEJDOSKOPIE

2010-11-18T01:13:00.001+01:00

ilustracja: W kalejdoskopie

Los zerkając w otwór wielkiego kalejdoskopu zdarzeń potrząsnął nim tak, że kiedyś dwa barwne szkiełka - Aspra i Fizia wpadły na siebie. Od tamtej chwili, choć kolorowa kompozycja zmieniała układy Aspra i Fizia zawsze były obok siebie.

B.L.O.G - POCZĄTEK

2010-11-17T12:38:00.001+01:00

Ilustracja: Fizia & Aspra

Witamy Szanowne Grono Blogerów , Blogoczytaczy, Blogooglądaczy, Blogoluzaków!!!

Teraz my Aspra i Fizia przedstawiamy swoją radosną twórczość.

Pisze Aspra, ilustruje Fizia.

Zapraszamy i życzymy uśmiechu :)

A oto krótka charakterystyka "tfurczyń" (a może nie tak bardzo tfu?) zaczerpnięta z Antologii Poezji Prozaicznej - stworzonej specjalnie na potrzeby tego bloga

   W kolorach jesieni - Ty
   W grze światła i cieni - Ty
   Z fantazją w kieszeni - Ty
   - - - - - - - - - - - - - - - - - A w marzeń szaliku - Ja
   - - - - - - - - - - - - - - - - - Z łzą w oka kąciku - Ja
   - - - - - - - - - - - - - - - - - W pomyłkach bez liku - Ja
   Dni zwykłych malarze - My
   Szalone wojaże - My
   Do pary nie w parze
                               Zawsze My!

A było to tak:

ilustracja:Narodziny Aspergilki

ASPERGILKA
Żart słowny, zrozumiały przez wąską grupę naukowców. Ojciec nowo narodzonej bohaterki nadał jej imię od nazwy bakterii czy też grzyba, którego właśnie badał. Dziecko wydało mu się tak małe, że nie umiał znaleźć innego określenia. Wyjąkał tylko w zdumieniu "aspergillus!?".
Asprze, napiętnowanej dziwnym imieniem natura nie pozwoliła osiągnąć wzrostu modelki a nawet choćby przeciętnego 164. Jej rozmiary XS wynagrodziła za to pokładami optymizmu, poczucia humoru i ciekawości świata w ilościach XXXL.